स्मशानसुख न्यारेच होते

माझे माझे म्हणत होतो ज्यांना
हाय ते शेवटी उपरेच होते

भिकाऱ्यास होती सदा बंद दारे
सुवर्णहात चाटण्या सारेच होते

तिच्याकडून वाटली मिळतील थोडी फुले
पण तिच्याही मुठीत निखारेच होते

उगा अंगावरी कधी उठले कोवळे शहारे
वाहणारे मात्र शुष्क वारेच होते

चोहीकडे दुःखाचे नुसते घुसळलेले सागर
संगतीला केवळ पापण्यांचे किनारेच होते

उगा जीवितासाठी चालू होती धडपड
सरणावर कळले स्मशानसुख न्यारेच होते


genius_pankaj